Ons leven op Thasos

Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

Griekse snelheid en Griekse traagheid

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven over typisch Griekse zaken. Niet omdat dat niet meer voorkomt hoor, maar meer omdat je er aan gewend raakt. Maar nu gebeurden er toch twee dingen waar ik niet omheen kon ;)

Omdat het zo koud is, haalt en brengt Joop me met de auto naar m'n werk. Gisteren reden we Kalivia in en daar stond onze vriend Stelios met zijn auto. Nou hadden we laatst al eens tegen elkaar gezegd dat we weer eens samen een ouzootje in Kalivia moesten drinken, dus Stelios wilde gelijk de daad bij het woord voegen. Oke, geen probleem. Hij bestelde ouzo met mezedes en betaalde meteen. Ik voelde al nattigheid. Binnen een half uur sloeg hij 2 ouzo's naar binnen en ging er weer vandoor, want Maria wachtte met het eten! Daar zaten we dan met z'n tweetjes. Kijk, wij zouden zeggen we drinken een andere keer samen ouzo want ik heb nu weinig tijd. Maar ja...

Het is bekend dat de Griekse post niet altijd even betrouwbaar is. De ene keer heb je een brief of zelfs een pakketje binnen een week, de andere keer is het weken (of soms nog langer) onderweg. Maar rond de Kerst is er helemaal geen pijl op te trekken. We kregen op 5 januari een pakje dat op 16 december verstuurd was en de kerstkaarten druppelden binnen van 28 december tot... VANDAAG! Vanmorgen lagen er nog 2 kerstkaarten in de bus. En de lol is natuurlijk compleet als er in een van de kaarten staat: tot ziens in 2009. Die afzender is kennelijk al helemaal vergriekst...

Lazaros is heengegaan

Vanmorgen is tot ons grote verdriet onze goede vriend Lazaros overleden.
Op het laatst is het toch nog heel snel gegaan. We zijn erg blij dat we 'm een paar dagen geleden nog hebben bezocht, een paar woorden met hem konden wisselen en z'n hand hebben vastgehouden.

Lazaros leerden wij jaren geleden kennen in zijn kafeneion in Kalivia. De gezellige borreluurtjes groeiden uit tot vriendschap. Maar bovenal was hij onze leermeester in het Griekse leven.
Hij hielp mij altijd met de Griekse taal en nooit lachte hij mij uit, maar legde mij geduldig uit wat ik verkeerd zei. Hij leerde ons over de olijvenpluk, het herkennen van chorta, het reilen en zeilen in het dorp en nam ons mee naar plaatselijke feesten. Joop leerde van hem het tavlispel en de geheimen van het metselen.
Zelfs nu nog leert hij ons iets, want het is onze eerste Griekse begrafenis...

Ons medeleven gaat uit naar zijn vrouw Faidra, de kinderen en zijn familie.
Hij zal door velen zeer gemist worden.

Trieste dagen...

Velen van jullie kennen Lazaros of in elk geval van horen zeggen uit mijn verhalen.
Het is ook bekend dat hij al een hele tijd ziek is. En al heb ik beloofd jullie op de hoogte te houden, het valt toch niet mee om slechte berichten als een nieuwtje op een weblog te brengen. Vandaar dat ik al een tijdje niks heb verteld over Lazaros, ook al gaat het helaas niet zo best met hem.

In november was hij er nog bij tijdens de olijvenoogst. Hij hielp zelfs mee, voor zover dat hem mogelijk was. Vlak daarna kreeg hij echter moeite met eten en ging hij naar het ziekenhuis om dat te laten onderzoeken. De kanker bleek ook zijn darmen aangetast te hebben.
Het ging een tijdje ziekenhuis in en uit. Sinds een week is hij weer thuis, omdat ze niets meer voor hem kunnen doen.

Ook al vind ik dit moeilijk, het leek me toch wel zo goed om jullie voor te bereiden. Het klinkt misschien gek, maar ik hoop voor hem, maar ook voor zijn vrouw en kinderen, dat het einde snel moge komen...